HEEMLAND 11 (zomer 1998)

 

VERKIEZINGEN

De aanloop

In de aanloop tot de verkiezingen van 6 mei jongsleden hebben de grote partijen die het paarse kabinet vormden, zich laten voorstaan op de economische groei ten gevolge van het poldermodel, alsof dit helemaal gelegen had aan hun politiek handelen. Vooral premier Kok van de PvdA etaleerde zich als de man van "sterk en sociaal" en drukte zijn fletse paarse partner D66 met gemak opzijn. Veel burgers die nauwelijks van de voorspoed geprofiteerd hebben of – wat ook kan – nog meer vrijstellingen, kwijtscheldingen en subsidies voor de laagste inkomensgroepen wilden, zochten linksere partijen op die in enquêtes vooruit stoven. Kok werd gewaar dat niet "extreemrechts" maar zijn eigen socialistische zusterpartijen op winst stonden. Beducht voor te forse zetelwinst haalde hij de verbale trucendoos te voorschijn waarmee voorheen de CP en de CD zo succesvol bestreden waren, door ze als gevaarlijk ‘extreem’, nu dus "extreemlinks", te betitelen waarmee de SP behoorlijk is afgeremd. GroenLinks, de lieveling van de journalistiek was reeds zo sterk middels allerlei publieke fora en op de televisie als regeerwaardige, middelgrote partij aan de kiezers gepresenteerd, dat succes verzekerd was. Alle overige kleine partijen zijn nagenoeg doodgezwegen zodat die het moesten hebben van hun gelovig trouwe aanhand.

Media en politiek

De media hebben een flinke duit in het zakje gedaan rond deze verkiezingen net te doen alsof de bevolking nog wat te kiezen had. Dagelijks werden linkse en rechtse oprispingen van lijsttrekkers van de grote en middelgrote partijen opgeklopt tot buitensporige proporties om de verschillende doelgroepen van kiezers te verleiden op die partijen te stemmen. Vele enquêtes schiepen een sfeertje van een nek-aan-nek race tussen PvdA en VVD, mogelijk nog CDA, waar D66 al had afgedaan. De partijen verschaften de geïnteresseerde kiezer overigens nauwelijks inzicht in wat men concreet van plan was met de verdeling van de lasten over de diverse inkomenscategorieën, met de uitkeringen, met onderwijs, met asielbeleid, met een eventueel nieuw belastingstelsel voor na het jaar 2000, en ga zo maar door; en vrijwel geruisloos werd tot definitieve invoering van de euro besloten, een wel zeer ingrijpend besluit.
Verwacht werd door al dit propaganda-offensief van de gelijkgeschakelde media dat er een bijzonder grote opkomst voor de verkiezingen zou zijn; en dat nu is lelijk tegengevallen. De opkomst was met 73,3% lager dan ooit. Een kwart van de bevolking heeft helemaal geen mandaat willen geven. Beseften vele kiezers dan toch dat ze over de belangrijke onderwerpen geen keuze voorgelegd kregen en dat ze in wezen beduveld werden? het was echt zo van ga nou rustig op Kok of Bolkestein stemmen en laat het verder aan de heren over. Een soort blanco volmacht.

Links in de meerderheid

Overzien we het politieke spectrum zoals het nu in het parlement vertegenwoordigd is, dan hebben partijen als het CDA en D66 die zich sociaal-economisch zeer onduidelijk opgesteld hebben en zich nauwelijks op een bepaald terrein gunstig profileerden, grote klappen van de kiezers gekregen. Het zelfvoldane toontje van veel D66’ers, minister Sorgdrager voorop die maar bleef zitten ondanks alle perikelen, heeft averechts gewerkt, zelfs bij de eigen achterban van intellectuelen.
Het CDA, vanouds een partij voor middenstanders en kleine luiden, maakte met de nieuwe koers een enorme draai om in het gevlei te komen bij islamieten en bij arme, vaak allochtone bevolkingsgroepen met voorstellen voor speciale lastenverlichting ten behoeve van de laagste inkomensgroepen, waardoor deze partij volstrekt voorbijging aan het reeds jaren durende afknijpen en afromen van de bestedingsmogelijkheden van een grot deel van de eigen traditionele achterban. Naar opstelling is het CDA hiermee multicultureler en linkser dan ooit geworden. Wellicht is deze partij door de eigen aanhang hierop afgerekend; het verloor, zelf onverwacht na de goed verlopen gemeenteraadsverkiezingen, een groot aantal zetels.

Nieuwe paarse ellende

De rechts-liberale VVD staat er na deze forse ruk naar links wat verloren bij in de Tweede Kamer in nieuwe samenstelling, met een links-programmatisch CDA en zonder enige noemenswaardige aanwezigheid van een partij die het nog met verve voor belangen van de middenklassen op zou willen nemen, of het zouden de kleine christelijke partijen moeten zijn. Een sociaal-economisch evenwichtig regeerakkoord zal er onder deze omstandigheden niet komen, zeker niet voor de grote middenmoot van Nederlanders. Onder het mom van een ‘algemeen’ achterstandsbeleid zullen extra forse bedragen voornamelijk ingezet gaan worden voor een allochtoon achterstandsbeleid. De claims van de grote steden liggen er al en zijn meteen al grotendeels geaccordeerd. Andere maatregelen, "investeren in de kwaliteit van de samenleving" genoemd, zullen erop aansluiten. Dat zal ergens vandaan moeten komen, zodat door merendeels autochtoon, modaal Nederland nog meer opgebracht en ingeschikt zal moeten worden. Bij het vaststellen van de contouren van het nieuwe belastingstelsel zullen burgers met weinig of geen inkomen uit arbeid en zonder eigen huis, voornamelijk ouderen, onevenredig zwaar belast gaan worden op het hen nog resterende inkomen en vermogen. Wel zullen de echt rijkeren met een eigen huis en hoog inkomen zich hieraan weten te onttrekken, mede dankzij regeringsdeelname van de VVD die voor hen op de bres staat.

Waar blijft het protest ?

Ondanks alle toename van werkgelegenheid en de forse bezuinigingsrondes onder Lubbers en Kok zijn de bestedingsmogelijkheden voor grote groepen Nederlanders aanzienlijk afgenomen. Was de inflatie vanaf 1994 totaal 10%, de gemiddelde huurverhoging was rond 20%, bij de hogere huren zelfs 27%. De inkomensontwikkeling heeft daar bepaald geen gelijke tred mee gehouden. Slechts doordat veel huishoudens vaak noodgedwongen tweeverdiener-huishoudens werden, konden woonlasten en andere prijsstijgingen het hoofd geboden worden. Jongeren kwamen meteen al in die situatie terecht. De voortdurende loonmatiging passend in het poldermodel zorgde voor de individuele werknemer voor stapsgewijze achteruitgang. De bejubelde uitbreiding van de marktwerking zorgde zeker niet voor betere dienstverlening en klantgerichtheid maar voor hogere rekeningen en duurdere verzekeringen. Winstmaximalisatie is het doel. De kosten werden en worden steeds hoger. Wel zijn de laagste inkomensgroepen voor het merendeel van deze verhogingen gespaard gebleven door allerlei inkomensafhankelijke steunmaatregelen, maar veel van overig Nederland mocht jaar in, jaar uit volop inleveren. er is fors genivelleerd bij de middeninkomens.Overigens maakt het verkrijgen van bijzondere steun voor lage inkomensgroepen deze nog afhankelijker van linkse politiek en bemoeizucht.
Veel kiezers hebben, waarschijnlijk misleid door pseudosociale retoriek, ten onrechte gedacht dat de linkse en extreem-linkse partijen hun belangen beter zullen gaan behartigen, maar Kok en zijn sociaal-democraten hebben dit beleid doelbewust gevoerd om aan het broodnodige geld voor hun verlanglijsten te komen waarvan de kosten snoeihard bij de burgers ie het nog even kunnen opbrengen, te leggen zijn. De open-eind-regeling van de immigratie maakt alle posten onbeheersbaar. het multiculturele aambeeld vraagt offers. Nederland wordt steeds minder Nederlands. Lastenverlichting blijft een farce. met het van het politieke toneel verdwijnen van Janmaat is tegelijk het stootkussen voor het ‘politiek correcte denken’ weg en kunnen conservatieven zoals commentator Hilterman zich gaan wapenen tegen de inquisitie van multiculturele lobby’s. Het ergste is dat het paarser beleid nu met allerlei linkse kolder, pesterij en uitmelkerij zal worden voortgezet en dat er geen enkele politieke partij van betekenis is die een eerlijker lastenverdeling voorstaat en de samenleving van nog meer onheil vrijwaart. Voor een protest is geen oppositie te vinden.

De redactie

 

 

terug naar heemland 11, Ten geleide

Naar Heemland 11, Nationale crisis (1)

Naar Heemland 11, Linkse bekommernis